Beterschap? Sterkte? Nee, ze is eigenlijk niet ziek he? Nou ja, mentaal is er het één en ander mis natuurlijk. Maar dat komt door haar werk. Toch? Haar werk? Wist je dat nog niet, ze heeft geen baan meer.. Boventallig verklaard. Nee, beterschap is niet echt toepasselijk in deze situatie. Maar wat voor kaartje dan wel? Blanco. We doen blanco. En dat zetten we er zelf iets op. En wat zetten we er dan op? …
Herken je dit? Ik zie het geregeld. Mensen die graag anderen willen laten weten dat ze meeleven, aan hen denken. In het geval van een griepje of gebroken been is dat gemakkelijk kiezen. Als iemand een opa van 80 heeft verloren is een kaartje uitzoeken niet zo moeilijk, maar wordt het schrijven al iets moeilijker, want wat schrijf je? Sterkte en ik denk aan je is al snel genoeg natuurlijk. Maar wat als iemand een kindje verliest? Of terminaal ziek is? Of… tja, vul maar in. Er zijn zoveel soorten leed..
Ik vind het altijd fijn om iemand te laten weten dat je meeleeft. En het maakt eigenlijk niet uit of dat via een kaart, een appje, een kadootje of een telefoontje is. Ik merk alleen dat mensen het lastig vinden om een kaartje en woorden te kiezen. En daarom er soms maar vanaf zien.
Geregeld vragen mensen mij; wat zou jij uitzoeken? Dat werd me eigenlijk al gevraagd toen ik nog niet eens volwassen was. Ik heb wel eens gevraagd; waarom vraag je mij dat? Nou, omdat jij altijd wél weet wat te schrijven… Schijnbaar heb ik dus die “gave”. Waar het vandaan komt weet ik niet precies. Maar het heeft ongetwijfeld te maken met mijn liefde voor taal, voor woorden. Én voor mensen.